Γίνε κι εσύ σπορνοσέξουαλ. Μπορείς!

Ποιός είναι αυτός ο τύπος;  Ψηλός, λεπτός, άτριχος απίστευτα μυώδης, κάτω από 30, αφόρητα σέξι και τελείως διαφορετικός από τους άντρες που κυκλοφορούν στο δρόμο γύρω μας. Κι όμως, όσο και αν απέχει από τον φούρναρη, τον περιπτερά ή τον πιτσαδόρο της γειτονιάς μας τόσο εμφανίζεται συνέχεια μπροστά στα μάτια μας. Βρίσκεται στις βιτρίνες, στα εξώφυλλα των περιοδικών, στις εφημερίδες, στις γιγαντοαφίσες πάνω από την κίνηση, στις κονσέρβες, στα πακέτα με τις τσίχλες και στα καταστήματα με παιχνίδια. Ακόμα και από τα λεωφορεία που περνάνε, μας κλείνει το μάτι με νόημα.

Ας πούμε όλοι ένα γειά στον υπέροχα άπιαστο Σπορνοσέξουαλ που ήρθε ύπουλα και σιωπηλά για να στοιχειώσει και να κατακήσει το μυαλό και την καρδιά (κυρίως)αντρών και (δευτερευόντως) γυναικών. 

Ας τα πάρουμε λίγο στις άκρες.

Τους έχουμε δει άπειρες φορές και έχουμε γίνει ένα μαζί τους. Ήρωες που κόβουν τα μαλλιά τους και ανέρχονται σε ένα νέο επίπεδο χειραφέτησης και ήρωες που αναγκάζονται να υποστούν το ατιμωτικό κούρεμα που τους οδηγεί στην αποξένωση. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, όμως, σε μία ιστορία τα μαλλιά (και η απώλειά τους) δημιουργούν ισχυρές συναισθηματικές σκηνές  που οδηγούν την πλοκή παρακάτω και αναγκάζουν τον αναγνώστη/θεατή να συμμετάσχει συναισθηματικά. Η απώλεια των μαλλιών είναι ικανή να προκαλέσει την ενδυνάμωση του χαρακτήρα ή να τον εκμηδενίσει.

Προσοχή στο μαλλί!

Όλοι γνωρίζουμε ότι το μακρύ μαλλί είναι ένα ισχυρό σύμβολο θηλυκότητας στην μυθοπλασία (είτε πρόκειται για γραπτά κείμενα είτε για ταινίες δεν έχει σημασία) χρησιμοποιείται συχνά, ακόμα και ασυνείδητα, για να δηλώσει έναν γυναικείο χαρακτήρα που τονίζει την σεξουαλική διάστασή του. Οι γυναίκες με μακριά μαλλιά στις ιστορίες είναι σχεδόν πάντα νέες, όμορφες και σεξουαλικά επιθυμητές. Οι αρσενικοί χαρακτήρες ποτέ δεν έχουν μακριά μαλλιά εκτός και αν ανήκουν στο μοναδικό ανδρικό στερεότυπο που επιτρέπεται να έχει μακριά μαλλιά χωρίς να κινδυνεύει να χαρακτηρισθεί θηλυπρεπής: Ο βάρβαρος πολεμιστής. Κατά τα άλλα το μακρύ μαλλί είναι αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση και χρησιμοποιείται ακόμα και

στα κινούμενα σχέδια για να δηλώσει ότι κάποιος χαρακτήρας (συνήθως κάποιο ζώο που στην πραγματικότητα μπορεί να μην έχει καν μαλλί, π.χ. πάπια) είναι θηλυκός.

Εκείνο, όμως, που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό, ακόμα και στους ίδιους τους δημιουργούς ιστοριών, σεναριών και εικόνων, είναι ότι ακόμα και ασυνείδητα, χρησιμοποιούμε τα διαφορετικά είδη μαλιών, το χρώμα τους, το μήκος και το χτένισμά τους για να δηλώσουμε διαφορετικούς τύπους ανθρώπων. Το γεγονός ότι οι πριγκίπισσες έχουν μακρύ ξανθό μαλλί αλλά οι μάγισσες μαύρο και συνήθως χτενισμένο περίπλοκα δεν είναι τυχαίο. Όπως επίσης δεν είναι τυχαίο ότι όταν ένας αρσενικός χαρακτήρας φοράει γυναικεία ρούχα πάντα φοράει περούκα με μακριά μαλλιά λες και δεν υπάρχουν γυναίκες με κοντά ή όχι τόσο μακριά μαλλιά.

Τα μαλλιά αποτελούν ένα ισχυρό τεταρτογενές χαρακτηριστικό που προσδιορίζει όχι μόνο το φύλο ενός χαρακτήρα αλλά και την κοινωνική του θέση, τον ρόλο του στην ιστορία και συχνά ακόμα και την προσωπικότητά του.

Μα πως κάνεις έτσι κι εσύ πια;

Από την αρχαιότητα και μέχρι την δεκαετία του '20 η υστερία αντιμετωπιζόταν ιατρικά με την πρόκληση οργασμού. Αμέτρητες γυναίκες από το 550 π.Χ. που ο Ιπποκράτης "ανακάλυψε" αυτήν την μυστηριώδη γυναικεία ασθένεια μέχρι τις αρχές του 20ου αι. έχουν καταφύγει στα ιατρεία για να βρουν την υγειά τους με την μοναδική γνωστή μέθοδο: χειρονακτική διέγερση της κλειτορίδας με σκοπό την πρόκληση οργασμού.

Η ιστορία της υστερίας, του γυναικείου οργασμού και της εφεύρεσης του δονητή, εκτός από ενδιαφέρουσα ιστορικά είναι και αποκαλυπτική σε σχέση με τον τρόπο που οι κοινωνίες δομούν την εικόνα που οι άνθρωποι έχουν για το σώμα τους. Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι επέλεγαν να αγνοούν τις αισθήσεις που έδιναν τα ίδια τους τα σώματα υπακούωντας σε ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που ήθελε το αντρικό και το γυναικείο σώμα να είναι τόσο διαφορετικά που να είναι ικανά για τελείως διαφορετικά πράγματα. Ας δούμε όμως πως ακριβώς εγινε αυτό.

Εγώ ο άντρας, η γυναίκα.

"Είμαι άντρας. Ξέρω, νομίζετε ότι έχω κάνει κάποιο χαζό λάθος σχετικά με το φύλο ή ότι προσπαθώ να σας ξεγελάσω γιατί το όνομά μου τελειώνει σε α και έχω τρία σουτιέν και έχω μείνει έγκυος πέντε φορές και άλλα τέτοια που μπορεί να έχετε προσέξει, λεπτομέρειες. Αλλά οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία... Προηγούμαι της εφεύρεσης της γυναίκας κατά μερικές δεκαετίες. Εντάξει, αν επιμένετε στην λεπτομερή ακρίβεια, οι γυναίκες έχουν εφευρεθεί πολλές φορές σε πολλές διαφορετικές τοποθεσίες, αλλά οι εφευρέτες δεν ήξεραν πως να πουλήσουν το προϊόν. Η διανομή ήταν περιορισμένη και η έρευνα αγοράς ανύπαρκτη και έτσι, φυσικά, η ιδέα δεν απογειώθηκε ποτέ. Ακόμα και με μια ιδιοφυία από πίσω της, μια εφεύρεση πρέπει να βρει την αγορά της και όπως έδειχνε το πράγμα, για πολύ καιρό, η ιδέα της γυναίκας δεν έβρισκε ανταπόκριση. Μοντέλα όπως η Όστιν και οι Μπροντέ ήταν πολύ πολύπλοκα και ο κόσμος απλώς γελούσε με τις σουφραζέτες και η Γουλφ ήταν υπερβολικά μπροστά από την εποχή της."

Η Ursula K. Le Guin γράφει στο "Introducing Myself" για το τι σημαίνει να είμαστε ο εαυτός μας και ποιοί είμαστε όταν νομίζουμε ότι είμαστε εμείς, και πως οι προσδοκίες των άλλων μας ορίζουν σε βασικό επίπεδο ανεξάρτητα από αυτό που είμαστε.