Μα πως κάνεις έτσι κι εσύ πια;

Από την αρχαιότητα και μέχρι την δεκαετία του '20 η υστερία αντιμετωπιζόταν ιατρικά με την πρόκληση οργασμού. Αμέτρητες γυναίκες από το 550 π.Χ. που ο Ιπποκράτης "ανακάλυψε" αυτήν την μυστηριώδη γυναικεία ασθένεια μέχρι τις αρχές του 20ου αι. έχουν καταφύγει στα ιατρεία για να βρουν την υγειά τους με την μοναδική γνωστή μέθοδο: χειρονακτική διέγερση της κλειτορίδας με σκοπό την πρόκληση οργασμού.

Η ιστορία της υστερίας, του γυναικείου οργασμού και της εφεύρεσης του δονητή, εκτός από ενδιαφέρουσα ιστορικά είναι και αποκαλυπτική σε σχέση με τον τρόπο που οι κοινωνίες δομούν την εικόνα που οι άνθρωποι έχουν για το σώμα τους. Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι επέλεγαν να αγνοούν τις αισθήσεις που έδιναν τα ίδια τους τα σώματα υπακούωντας σε ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που ήθελε το αντρικό και το γυναικείο σώμα να είναι τόσο διαφορετικά που να είναι ικανά για τελείως διαφορετικά πράγματα. Ας δούμε όμως πως ακριβώς εγινε αυτό.

Μία σόδα, παρακαλώ!

Αρχίζεις να ιδρώνεις. Το στομάχι σου κοντεύει να σπάσει. Αρχίζεις να περνάς από το κρύο στο ζεστό και από το ζεστό στο κρύο. Τα χέρια σου αρχίζουν να τρέμουν αλλά απλώνεις το πιρούνι και παίρνεις ακόμα μια μπουκιά. Το στομάχι διαμαρτύρεται αλλά η γλώσσα θέλει κι άλλο.  Ξεκουμπώνεις το παντελόνι σου για να κάνεις λίγο ακόμα χώρο και για μια στιγμή η ανακούφιση σε κάνει να πιστεύεις ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα αλλά πολύ σύντομα αυτή η τελευταία μπουκιά σε εκδικείται. Νιώθεις λες και κατάπιες τσιμεντότουβλο και θέλεις να πέσεις σε τρίμηνο λήθαργο σαν γέρικο ανακόντα. Παρόλα αυτά συνεχίζεις. Παίρνεις ένα μεγάλο κομμάτι βασιλόπιτα και προσεύεχεσαι να χωρέσει κι αυτό στο μπαλόνι που κάποτε έλεγες στομάχι. 

Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό;

Η Οδύσσεια Μιας Περιφρονημένης Μυελίνης! (Μια αληθινή ιστορία πόνου με happy end!)

 (Προσοχή: Η ιστορία που ακολουθεί είναι αληθινή. Τα ονόματα δεν έχουν αλλαχθεί για την προστασία κανενός. Ενδέχεται να περιλαμβάνει και τοποθέτηση προϊόντων.)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα φτωχό πλην τίμιο μονωτικό υλικό που το έλεγαν Μυελίνη. Κάθε πρωί ξύπναγε από τα χαράματα και πήγαινε να βγάλει το μεροκάματο σαν παιδί για όλες τις δουλειές για να μπορούν να κάνουν τη σπουδαία δουλειά τους τα golden girls, οι Νευρώνες (γνωστές και ως Νευρικές Ίνες γιατί ήταν πολύ νευρικές), που δεν έπρεπε επ' ουδενί να ενοχληθούν από ποταπές και ασήμαντες ενοχλήσεις όπως, π.χ. αποστολή αλληλογραφίας, ψήσιμο καφέ, πληρωμή ΔΕΚΟ και σφουγγάρισμα των γραφείων. Όλα αυτά τα έκανε αδιαμαρτύρητα η μικρή και περιφρονημένη Μυελίνη, ντυμένη σε κάτι γκρίζα κουρέλια, γιατί σιγά μην την πληρώνανε να αγοράσει ρούχα της προκοπής, και δεν έβγαζε κιχ (ας όψεται η κρίση), ούτε κι όταν της κακομιλούσανε και της φέρονταν άσχημα οι κομψές καριερίστριες Νευρικές Ίνες που δεν ήταν νευρικές μόνο στο όνομα.

Μια μέρα, εκεί που όλα κυλούσαν όπως συνήθως, συνέβηκε κάτι πολύ παράξενο.

Η κοκορόκοτα. Νο 2 (Ψυχολογία)

Γυναίκα ή άντρας; Κότα ή κόκορας; Τι γίνεται όταν έχεις λοφίο και ουρά, γουστάρεις τις κότες αλλά σου αρέσει να κλωσάς αυγά; Κι αν είσαι κότα και κάθε πρωί σε δέρνουν γιατί ανεβαίνεις στο φράχτη και λαλάς; Μην ανησυχείς. Δεν είσαι του γιατρού. Έρχεται ο Ζυμαρούλης για να εξηγήσει τα πάντα και να σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα.

Η κοκορόκοτα. Νο 1 (Βιολογία)

Το λοφίο κάνει τον κόκορα ή η ουρά; Η κότα είναι κότα ή πουλάδα; Αν αυτές οι καυτές ερωτήσεις δεν αφήνουν ούτε εσάς να κοιμηθείτε τα βράδια μη φοβού! Έρχεται η επιστήμη να σας πει με ακρίβεια τι είδους κοτόπουλο είστε κι εσείς.

Τι; Ξέρετε πολύ καλά τι κοτόπουλο είστε; Ναι, καλά. Έτσι νόμιζε και ο 66χρονος μέχρι που πήγε στον γιατρό για ένα άσχετο θέμα υγείας και μετά από μία εξέταση ρουτίνας έμαθε ότι τελικά ήταν γυναίκα!