Τι; Ακόμα δε νύχτωσε;

Μία από τις πιο όμορφες στιγμές της ημέρας είναι αυτό που οι φωτογράφοι αποκαλούν "Χρυσή Ώρα", δηλαδή τα λεπτά εκείνα πριν την δύση του ήλιου που το φως μοιάζει χρυσαφένιο. Ελάχιστες άλλες στιγμές μπορούν να την ανταγωνιστούν σε ομορφιά και μία από αυτές, η πιο γλυκιά από όλες, είναι αυτή που οι φωτογράφοι αποκαλούν (τι άλλο;) "Γλυκιά Ώρα". 

Η "Γλυκιά Ώρα", που οι ζωγράφοι ονομάζουν "Μπλε Ώρα", είναι η στιγμή εκείνη που ξεκινάει από την στιγμή που δύει ο ήλιος μέχρι που σκοτεινιάζει τελείως και το χαρακτηριστικό της είναι το υπέροχο γαλάζιο χρώμα με το οποίο λούζει τα πάντα. Οι οπτικοί καλλιτέχνες (ζωγράφοι, φωτογράφοι, κ.λ.π.) συχνά πασχίζουν να αιχμαλωτίσουν στα έργα τους αυτές τις σύντομες στιγμές που το φως χρωματίζει τόσο γλυκά τη Γη παρά το γεγονός ότι το φαινόμενο δεν διαρκεί πολύ.

Όμως δεν είναι μόνο οι καλλιτέχνες και οι ρομαντικοί που ενδιαφέρονται για αυτές τις ιδιαίτερες στιγμές. Το ημίφως απασχολεί πολύ την ανθρωπότητα για λόγους πρακτικούς αλλά και "πονηρούς" μερικές φορές.

Ακούει κανείς; (Και ποιος δίνει δεκάρα;)

Η περίφημη εξίσωση του Ντρέικ (αν θέλουμε να την δούμε αισιόδοξα υποθέτοντας ότι η έλλογη ζωή είναι κάτι κοινό στο σύμπαν) υπονοεί ότι υπάρχουν αμέτρητοι εξωγήινοι πολιτισμοί εκεί έξω με τους οποίους θα μπορούσαμε κάποια στιγμή να επικοινωνήσουμε. Φυσικά, υπάρχει πάντα το Παράδοξο του Fermi που μας κόβει τα φτερά και μας κάνει να αναρωτιόμαστε "Ναι, αλλά που έχουν πάει όλοι;" Αν είναι τόσοι πολλοί οι "άλλοι" γιατί οι ουρανοί μας δεν είναι γεμάτοι διαστημόπλοια;

Όπως και να έχει το πράγμα η ύπαρξη ή μη εξωγήινων πολιτισμών είναι ένα τεράστιο μυστήριο προς το παρόν και πολλοί φοβούνται ότι δεν θα το απαντήσουμε ποτέ με σαφήνεια. Στο κάτω κάτω, όσο δεν καταφέρνουμε να επικοινωνήσουμε με κάποιον "άλλον" απλά δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη του. Αλλά, κυρίως, δεν μπορούμε και να την αποκλείσουμε. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τους ανθρώπους να ελπίζουν και να προσπαθούν να ανακαλύψουν κάποια εξωγήινη μορφή έλλογης ζωής. Από την δεκαετία του '60 που η ανθρωπότητα απέκτησε επαρκή τεχνολογία, στήνουμε τεράστια ραδιοτηλεσκόπια και στέλνουμε εξερευνητικά σκάφη και μηνύματα φιλίας στο διάστημα. Προσπαθούμε να στείλουμε, αλλά κυρίως να λάβουμε κάποιο σημάδι τεχνητής προέλευσης που θα μας αποδείξει μια και καλή ότι δεν είμαστε μόνοι.

Γιατί, όμως, εμείς οι άνθρωποι νοιαζόμαστε τόσο πολύ για αυτό; Τι είναι εκείνο που μας κάνει, παρά τα αμέτρητα πρακτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στον πλανήτη μας, να επιθυμούμε τόσο βαθιά την επικοινωνία με κάποιον άλλον;

Σβήσε τα φώτα! Δεν βλέπω!

Όλοι όσοι ζούμε σε μεγάλες πόλεις, έχουμε συνηθίσει να κοιμόμαστε κάτω από άδειους και κιτρινογκρίζους νυχτερινούς ουρανούς και νομίζουμε ότι το βράδυ υπάρχουν μόνο ελάχιστα άστρα και αυτά εφόσον ο καιρός είναι καλός. Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε ότι κάθε βράδυ χάνουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μία από τις πιο φαντασμαγορικές παραστάσεις της φύσης: τον νυχτερινό ουρανό!

Ο αστροφωτογράφος Mark Gee, με αφορμή την Παγκόσμια Εβδομάδα Νυχτερινού Ουρανού φτιάχνει ένα μικρό βίντεο με τη μαγεία του ουρανού το βράδυ και μας δείχνει τι χάνουμε.