Γίνε κι εσύ σπορνοσέξουαλ. Μπορείς!

Ποιός είναι αυτός ο τύπος;  Ψηλός, λεπτός, άτριχος απίστευτα μυώδης, κάτω από 30, αφόρητα σέξι και τελείως διαφορετικός από τους άντρες που κυκλοφορούν στο δρόμο γύρω μας. Κι όμως, όσο και αν απέχει από τον φούρναρη, τον περιπτερά ή τον πιτσαδόρο της γειτονιάς μας τόσο εμφανίζεται συνέχεια μπροστά στα μάτια μας. Βρίσκεται στις βιτρίνες, στα εξώφυλλα των περιοδικών, στις εφημερίδες, στις γιγαντοαφίσες πάνω από την κίνηση, στις κονσέρβες, στα πακέτα με τις τσίχλες και στα καταστήματα με παιχνίδια. Ακόμα και από τα λεωφορεία που περνάνε, μας κλείνει το μάτι με νόημα.

Ας πούμε όλοι ένα γειά στον υπέροχα άπιαστο Σπορνοσέξουαλ που ήρθε ύπουλα και σιωπηλά για να στοιχειώσει και να κατακήσει το μυαλό και την καρδιά (κυρίως)αντρών και (δευτερευόντως) γυναικών. 

Ας τα πάρουμε λίγο στις άκρες.

Τους έχουμε δει άπειρες φορές και έχουμε γίνει ένα μαζί τους. Ήρωες που κόβουν τα μαλλιά τους και ανέρχονται σε ένα νέο επίπεδο χειραφέτησης και ήρωες που αναγκάζονται να υποστούν το ατιμωτικό κούρεμα που τους οδηγεί στην αποξένωση. Όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, όμως, σε μία ιστορία τα μαλλιά (και η απώλειά τους) δημιουργούν ισχυρές συναισθηματικές σκηνές  που οδηγούν την πλοκή παρακάτω και αναγκάζουν τον αναγνώστη/θεατή να συμμετάσχει συναισθηματικά. Η απώλεια των μαλλιών είναι ικανή να προκαλέσει την ενδυνάμωση του χαρακτήρα ή να τον εκμηδενίσει.

Ιδού ο νυμφίος έρχεται (ή μήπως όχι;)

Πόσους ανύπαντρους (γνωστοί και με το πιο γκλαμουράτο όνομα "σινγκλ") γνωρίζεις; Μήπως είσαι κι εσύ ένας από αυτούς; Μήπως έχεις πατήσει τα πρώτα "αντα" και ακόμα δεν έχεις φάει ωμό ρύζι στο κεφάλι; (Το ξώφαλτσο δεν πιάνεται.) Μήπως ήρθε το παιδί αλλά δεν ήρθε το στεφάνι; Μήπως παντρεύτηκες αλλά δεν βρίσκεις άλλον πέρα από τον μπατζανάκη να κάνεις παρέα γιατί οι ανύπαντροι δεν σε παίζουν;

Αν κάτι από όλα αυτά σου ακούγεται γνώριμο συνέχισε να διαβάζεις. Η κοινωνία αλλάζει και οι έρευνες έρχονται να το αποδείξουν με στοιχεία, νούμερα και ονόματα. Οι εποχές που κάτι δεν πήγαινε καλά με τους ανύπαντρους (ακόμα να βρεις γυναίκα, ρε;) έχουν τελειώσει.  Η Pew Research έκανε έρευνα και απέδειξε μια καλή ότι, όχι, οι ανύπαντροι δεν είναι τέρατα της φύσης (αν και τίποτα δεν αποκλείει κάποιοι να είναι απλά τέρατα) αλλά αντίθετα ήρθαν για να μείνουν και να κατακτήσουν τον κόσμο.

10 συνήθειες που μας κλέβουν την ευτυχία

"Είμαστε αυτό που κάνουμε" λέει ένα γνωμικό και φαίνεται ότι τελικά έχει δίκιο καθώς η ζωή μας διαμορφώνεται από τα πράγματα που κάνουμε επανειλημμένα και συνεχώς. Οι συνήθειές μας γίνονται τρόπος ζωής και κάποιες από αυτές μπορούν να μας σπρώξουν στην μελαγχολία και τη θλίψη.

Οι άνθρωποι που καταφέρνουν να ξεπερνάνε τις δυσκολίες και να πετυχαίνουν τους στόχους τους γνωρίζουν καλά ότι τα παρακάτω είναι καταστροφικά:

Σε καλό μας τα γέλια!

Όλοι το κάνουμε και όλοι το απολαμβάνουμε. Ακόμα και τα ζώα. Το γέλιο μας συνδέει, ενισχύει τους δεσμούς μας και μας καθησυχάζει, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και το μεγαλύτερο μυστήριο. Για ποιό λόγο γελάμε; Ο κάθε κωμικός μπορεί να διαβεβαιώσει ότι δεν γελάμε όλοι με τα ίδια πράγματα και στις ίδιες συνθήκες. Τι είναι αυτό, λοιπόν, που μπορεί να θεωρηθεί αστείο;
Η ψυχολόγος Patricia Keith-Spiegel προσδιορίζει τους λόγους για τους οποίους γελάμε:

Για να μην τρελαθούμε τελείως!

Υπάρχουν μέρες που νομίζετε ότι βγάζετε καπνούς κι από τα αυτιά; Στιγμές που θέλετε να τα σπάσετε όλα; Νύχτες που τις περνάτε τρώγοντας γλυκό κυδώνι υπό το φως του ψυγείου; Και βδομάδες που δεν μιλάτε παρά μόνο στην τηλεόρασή σας;

Κανένα πρόβλημα.

Η ψυχολόγος Phillipa Perry μας δείχνει πόσο έυκολο να μην το χάσουμε κι αν (χτύπα ξύλο) το έχουμε ήδη χάσει πως να το ξαναβρούμε. Και όλα αυτά με μία μόνο εικόνα.

Η κοκορόκοτα. Νο 2 (Ψυχολογία)

Γυναίκα ή άντρας; Κότα ή κόκορας; Τι γίνεται όταν έχεις λοφίο και ουρά, γουστάρεις τις κότες αλλά σου αρέσει να κλωσάς αυγά; Κι αν είσαι κότα και κάθε πρωί σε δέρνουν γιατί ανεβαίνεις στο φράχτη και λαλάς; Μην ανησυχείς. Δεν είσαι του γιατρού. Έρχεται ο Ζυμαρούλης για να εξηγήσει τα πάντα και να σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα.

Η κοκορόκοτα. Νο 1 (Βιολογία)

Το λοφίο κάνει τον κόκορα ή η ουρά; Η κότα είναι κότα ή πουλάδα; Αν αυτές οι καυτές ερωτήσεις δεν αφήνουν ούτε εσάς να κοιμηθείτε τα βράδια μη φοβού! Έρχεται η επιστήμη να σας πει με ακρίβεια τι είδους κοτόπουλο είστε κι εσείς.

Τι; Ξέρετε πολύ καλά τι κοτόπουλο είστε; Ναι, καλά. Έτσι νόμιζε και ο 66χρονος μέχρι που πήγε στον γιατρό για ένα άσχετο θέμα υγείας και μετά από μία εξέταση ρουτίνας έμαθε ότι τελικά ήταν γυναίκα!

Ποιος φοβάται το κορίτσι;

 Η κλασική θεώρηση του αρσενικού και του θηλυκού θέλει το πρώτο να είναι κυρίαρχο και δυναμικό ενώ το δεύτερο κοινωνικό και συναισθηματικό. Παρά το γεγονός, όμως, ότι αυτή η άποψη είναι γενικά αποδεκτή παρατηρούμε το εξής παράδοξο:

Η αρρενωπότητα είναι δύναμη, κυριαρχία και επιβολή, αλλά η θηλυκότητα είναι … τρομακτική!

Οι περισσότεροι άντρες αποφεύγουν να συσχετίζονται με οτιδήποτε θηλυκό γιατί

Μπορείς να γίνεις λίγο πιο αγενής;

Σκηνή καθημερίνής τρέλας που έχουμε ζήσει όλοι:
Παππούς ταξιδεύει με το ΚΤΕΛ και κάθεται δίπλα στο νεαρό πρωτευουσιάνο. Δεν περνάνε ούτε δέκα λεπτά από την αναχώρηση και η ανάκριση ξεκινά.
"Από που είσαι παλικάρι;"
"Τίνος είσαι;"
"Που πααίνς;"
"Σπουδάειζ;"
"Που δλέβς;"
Ο νεαρός απαντά μονολεκτικά και με δυσφορία στο ενδιαφέρον του κουτσομπόλη παππού μέχρις ότου φτάνει στα όριά του και κάνει πως κοιμάται για να τον ξεφορτωθεί.
Ο παππούς μουτρώνει κου μουρμουράει σε όλη την υπόλοιπη διαδρομή για τη σημερινή νεολαία και τους κρυόκωλους τους πρωτευουσιάνους.

Ποιός είναι πραγματικά ο αγενής;

'Ωσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου

Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν καταγεγραμμένες ένα σωρό φοβίες, νευρώσεις και γενικά συναισθηματικές και πνευματικές διαταραχές όλες οι πνευματικές ανισορροπίες μπορούν να καταταχθούν σε δύο ευρύτερες κατηγορίες:

Μαγεία ή επιστήμη;

Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούμε σχετικά εύκολα να κατατάξουμε τον εαυτό μας σε μια ευρύτερη κατηγορία με τίτλο "λογικός" 'η "συναισθηματικός" κρίνοντας με βάση το τι μετράει περισσότερο για εμάς όταν παίρνουμε μια απόφαση. Όταν βρεθούμε μπροστά στις συνέπειες των πράξεών μας και στα λάθη των αποφάσεών μας μπορούμε να πούμε την δικαιολογία "αυτός είναι ο χαρακτήρας μου" ή "έτσι γεννήθηκα". Πολύ συχνά, ειδικά όταν παρατηρούμε την εξέλιξη του χαρακτήρα στα μικρά παιδιά, αναρωτιόμαστε αν ο χαρακτήρας διαμορφώνεται ή υπάρχει σαν προδιάθεση εκ γενετής στον άνθρωπο.Συχνά οι άνθρωποι που είχαν την ατυχία να υποστούν τραυματικές εμπειρίες ή άσχημα παιδικά χρόνια ισχυρίζονται ότι αυτά τους σημάδεψαν και έπαιξαν ρόλο στην διαμόρφωση του χαρακτήρα τους. Και ενώ οι εμπειρίες μας όντως επηρεάζουν την προσωπικότητά μας, τώρα έρχεται η επιστήμη να μας δώσει ελπίδα και να μας πει πως να απαλλαγούμε από τα βάρη του παρελθόντος που συχνά θεωρούμε αδιόρθωτα.

Εσύ τι μούρλια κουβαλάς;

Το εγχειρίδιο της Αμερικανικής Ένωσης Ψυχιάτρων που καταγράφει όλες τις ψυχολογικές διαταραχές που έχουν ανακαλυφθεί από την επιστήμη. Είναι επίσης γνωστό και ως η "Βίβλος των Ψυχιάτρων" και χρησιμοποιείται ευρέως όχι μόνο για την διάγνωση ασθενών αλλά και για τη διαμόρφωση ασφαλιστικών προγραμμάτων και κρατικών ερευνητικών μελετών.

Τώρα μπορούμε όλοι να βρούμε τι είδους τρελοί είμαστε!

Βγάλε τη ριμάδα τη ζώνη ασφαλείας!

Η ζώνη ασφαλείας σώζει ζωές!
'Η μήπως τις καταστρέφει;

Η ψυχολόγος Phillipa Perry πιστεύει το δεύτερο καθώς καταγράφει την τάση των ανθρώπων να συρρικνώνουν συνεχώς τη ζωή τους εφόσον δεν υπάρξει κάποιος παράγοντας που θα τους αναγκάσει να κάνουν ένα βήμα πιο πέρα.

Πόσες φορές δεν έχουμε αισθανθεί ότι βαριόμαστε ή ότι δεν συμβαίνει τίποτα συναρπαστικό στη ζωή μας; Πόσες φορές δεν έχουμε αισθανθεί αμηχανία μπροστά στην ερώτηση "τι νέα;" Πόσες φορές δεν έχουμε αισθανθεί μοναξιά και απομόνωση ή ότι η ζωή μας δεν έχει νόημα; Σύμφωνα με την Phillipa Perry για όλα αυτά φταίει η ζώνη ασφαλείας με την οποία ζούμε κυριολεκτικά όλη μας τη ζωή από τον φόβο των

Το θηλυκό στα έργα αντρών συγγραφέων

 Το ότι συνήθως υπάρχουν σημαντικές δυσκολίες στην απεικόνιση του αντίθετου φύλου όταν γράφουμε είναι γνωστό. Όπως, επίσης και ότι μοιραία θα υπάρχουν, έστω και για δραματουργικούς λόγους, αποκλίσεις από την πραγματικότητα. Εκείνο, όμως, που μου έκανε μεγάλη εντύπωση διαβάζοντας τα κείμενα πολλών αντρών συγγραφέων (όχι αποκλειστικά Ελλήνων) είναι ότι, ενώ υπάρχουν ένα σωρό γυναικεία αρχέτυπα/πρότυπα που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει σε μία ιστορία, οι περισσότεροι χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά μόνο δύο: την Εύα και την Λίλιθ.

Ακόμα να βρεις γυναίκα, ρε;

Το τι πρεμούρα πιάνει τους δεσμευμένους/παντρεμένους να “νοικοκυρέψουν” τους ελεύθερους φίλους τους νομίζω ότι είναι γνωστό σε όλους. Μπορεί να είναι, όπως λένε, “για το καλό τους” ή μπορεί και να είναι για το καλό των δεσμευμένων που, παραδόξως (ή όχι και τόσο), έφεραν τα πάνω κάτω μέχρι να βρουν το “έτερο ήμισυ” και από τότε παραπονιούνται συνέχεια για τα βάρη της δέσμευσης. Σε ποια κατηγορία άραγε ανήκουν; Σε εκείνους που απλώς γουστάρουν να παραπονιούνται συνέχεια (γνωστοί και ως “τραβάτε με κι ας κλαίω”) ή στους πραγματικά άτυχους που βρέθηκαν μπλεγμένοι; (ας πρόσεχαν)