Γίνε κι εσύ σπορνοσέξουαλ. Μπορείς!

Ποιός είναι αυτός ο τύπος;  Ψηλός, λεπτός, άτριχος απίστευτα μυώδης, κάτω από 30, αφόρητα σέξι και τελείως διαφορετικός από τους άντρες που κυκλοφορούν στο δρόμο γύρω μας. Κι όμως, όσο και αν απέχει από τον φούρναρη, τον περιπτερά ή τον πιτσαδόρο της γειτονιάς μας τόσο εμφανίζεται συνέχεια μπροστά στα μάτια μας. Βρίσκεται στις βιτρίνες, στα εξώφυλλα των περιοδικών, στις εφημερίδες, στις γιγαντοαφίσες πάνω από την κίνηση, στις κονσέρβες, στα πακέτα με τις τσίχλες και στα καταστήματα με παιχνίδια. Ακόμα και από τα λεωφορεία που περνάνε, μας κλείνει το μάτι με νόημα.

Ας πούμε όλοι ένα γειά στον υπέροχα άπιαστο Σπορνοσέξουαλ που ήρθε ύπουλα και σιωπηλά για να στοιχειώσει και να κατακήσει το μυαλό και την καρδιά (κυρίως)αντρών και (δευτερευόντως) γυναικών. 

Μα πως κάνεις έτσι κι εσύ πια;

Από την αρχαιότητα και μέχρι την δεκαετία του '20 η υστερία αντιμετωπιζόταν ιατρικά με την πρόκληση οργασμού. Αμέτρητες γυναίκες από το 550 π.Χ. που ο Ιπποκράτης "ανακάλυψε" αυτήν την μυστηριώδη γυναικεία ασθένεια μέχρι τις αρχές του 20ου αι. έχουν καταφύγει στα ιατρεία για να βρουν την υγειά τους με την μοναδική γνωστή μέθοδο: χειρονακτική διέγερση της κλειτορίδας με σκοπό την πρόκληση οργασμού.

Η ιστορία της υστερίας, του γυναικείου οργασμού και της εφεύρεσης του δονητή, εκτός από ενδιαφέρουσα ιστορικά είναι και αποκαλυπτική σε σχέση με τον τρόπο που οι κοινωνίες δομούν την εικόνα που οι άνθρωποι έχουν για το σώμα τους. Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι επέλεγαν να αγνοούν τις αισθήσεις που έδιναν τα ίδια τους τα σώματα υπακούωντας σε ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που ήθελε το αντρικό και το γυναικείο σώμα να είναι τόσο διαφορετικά που να είναι ικανά για τελείως διαφορετικά πράγματα. Ας δούμε όμως πως ακριβώς εγινε αυτό.

Μία σόδα, παρακαλώ!

Αρχίζεις να ιδρώνεις. Το στομάχι σου κοντεύει να σπάσει. Αρχίζεις να περνάς από το κρύο στο ζεστό και από το ζεστό στο κρύο. Τα χέρια σου αρχίζουν να τρέμουν αλλά απλώνεις το πιρούνι και παίρνεις ακόμα μια μπουκιά. Το στομάχι διαμαρτύρεται αλλά η γλώσσα θέλει κι άλλο.  Ξεκουμπώνεις το παντελόνι σου για να κάνεις λίγο ακόμα χώρο και για μια στιγμή η ανακούφιση σε κάνει να πιστεύεις ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο άσχημα αλλά πολύ σύντομα αυτή η τελευταία μπουκιά σε εκδικείται. Νιώθεις λες και κατάπιες τσιμεντότουβλο και θέλεις να πέσεις σε τρίμηνο λήθαργο σαν γέρικο ανακόντα. Παρόλα αυτά συνεχίζεις. Παίρνεις ένα μεγάλο κομμάτι βασιλόπιτα και προσεύεχεσαι να χωρέσει κι αυτό στο μπαλόνι που κάποτε έλεγες στομάχι. 

Γιατί, όμως, συμβαίνει αυτό;

Ιδού ο νυμφίος έρχεται (ή μήπως όχι;)

Πόσους ανύπαντρους (γνωστοί και με το πιο γκλαμουράτο όνομα "σινγκλ") γνωρίζεις; Μήπως είσαι κι εσύ ένας από αυτούς; Μήπως έχεις πατήσει τα πρώτα "αντα" και ακόμα δεν έχεις φάει ωμό ρύζι στο κεφάλι; (Το ξώφαλτσο δεν πιάνεται.) Μήπως ήρθε το παιδί αλλά δεν ήρθε το στεφάνι; Μήπως παντρεύτηκες αλλά δεν βρίσκεις άλλον πέρα από τον μπατζανάκη να κάνεις παρέα γιατί οι ανύπαντροι δεν σε παίζουν;

Αν κάτι από όλα αυτά σου ακούγεται γνώριμο συνέχισε να διαβάζεις. Η κοινωνία αλλάζει και οι έρευνες έρχονται να το αποδείξουν με στοιχεία, νούμερα και ονόματα. Οι εποχές που κάτι δεν πήγαινε καλά με τους ανύπαντρους (ακόμα να βρεις γυναίκα, ρε;) έχουν τελειώσει.  Η Pew Research έκανε έρευνα και απέδειξε μια καλή ότι, όχι, οι ανύπαντροι δεν είναι τέρατα της φύσης (αν και τίποτα δεν αποκλείει κάποιοι να είναι απλά τέρατα) αλλά αντίθετα ήρθαν για να μείνουν και να κατακτήσουν τον κόσμο.

10 συνήθειες που μας κλέβουν την ευτυχία

"Είμαστε αυτό που κάνουμε" λέει ένα γνωμικό και φαίνεται ότι τελικά έχει δίκιο καθώς η ζωή μας διαμορφώνεται από τα πράγματα που κάνουμε επανειλημμένα και συνεχώς. Οι συνήθειές μας γίνονται τρόπος ζωής και κάποιες από αυτές μπορούν να μας σπρώξουν στην μελαγχολία και τη θλίψη.

Οι άνθρωποι που καταφέρνουν να ξεπερνάνε τις δυσκολίες και να πετυχαίνουν τους στόχους τους γνωρίζουν καλά ότι τα παρακάτω είναι καταστροφικά:

Αυτός είναι καφές!

 Εσύ το ήξερες ότι τόσον καιρό πίνεις λάθος τον καφέ σου; 

Αυτό ισχυρίζεται επιστημονική έρευνα που μας δείχνει επιτέλους πως να φτιάχνουμε και πως να πίνουμε τον τέλειο (σύμφωνα με τα γούστα μας) καφέ και να μη δείχνουμε τελείως χωριάτες.

Κατ' αρχάς μεγάλη σημασία στην εμπειρία της απόλαυσης ενός φλιτζανιού αχνιστού καφέ φαίνεται να παίζει η ώρα. Δεν είναι η κάθε στιγμή ίδια και όπως φαίνεται δεν είναι και το κάθε φλυτζάνι καφές ίδιο. Υπάρχουν κάποιες "μαγικές" στιγμές κατά τις οποίες απολαμβάνουμε σε μεγαλύτερο βαθμό τον καφέ και κάποιες άλλες που υπονομεύουν αυτή την συνήθεια.

Που είναι οι γυναίκες;

Στο προηγούμενο άρθρο έγραψα για το απλούστατο τεστ Bechdel που μπορεί (υπό προϋποθέσεις) να αποκαλύψει τον βαθμό στον οποίο παρουσιάζονται αντιπροσωπευτικά οι γυναίκες σε μία ιστορία. Κι όμως, όσο απλό κι αν είναι το τεστ Bechdel, οι μισές τουλάχιστον ταινίες αποτυγχάνουν να το περάσουν. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μαρκ Χάρις αν ήταν υποχρεωτικό να περάσουν το τεστ Bechdel οι ταινίες τότε οι μισές υποψηφιότητες για όσκαρ του 2009 θα βρίσκονταν σε κίνδυνο.

Τι συμβαίνει και το Χόλιγουντ δεν προωθεί τις ταινίες με ουσιαστικούς γυναικείους ρόλους;

Μα τι λένε μεταξύ τους;

Το πρόβλημα

Αν ένας εξωγήινος που δεν είχε καμία ιδέα από ανθρώπους παρακολουθούσε τις ταινίες μας ή διάβαζε τα βιβλία μας (ανάμεσα σε άλλα συμπεράσματα) θα κατέληγε στην άποψη ότι οι γυναίκες είναι σημαντικά λιγότερες από τους άντρες. Στην λογοτεχνία και τον κινηματογράφο κατά μέσο όρο οι αρσενικοί χαρακτήρες είναι διπλάσιοι από τους θηλυκούς. Στην πραγματικότητα οι γυναίκες αποτελούν το μισό του ανθρώπινου πληθυσμού και αριθμούν δισεκατομμύρια. 

Επίσης, συνήθως οι ρόλοι των χαρακτήρων που παίζονται από γυναίκες είναι κατά κανόνα υποστηρικτικοί και δευτερεύοντες επιτρέποντας στους αρσενικούς χαρακτήρες να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στην υπόθεση και να ασχοληθούν με τα "σημαντικά" πράγματα. Οι γυναίκες στην μυθοπλασία συνήθως είναι θύματα, δολοφονούνται, απάγονται ή χρειάζονται σώσιμο (από έναν άντρα). Αν έχουν πιο ενεργητικό ρόλο τότε ή ερωτεύονται (έναν άντρα) ή είναι ο "κακός" της ιστορίας που στο τέλος ηττάται.

Στ' άστρα κι ακόμα παραπέρα!

Πόσοι άνθρωποι χρειάζονται για να αποικήσουν έναν πλανήτη; 

Όχι, δεν πρόκειται για σπασικλοανέκδοτο αλλά για άρθρο του "Popular Mechanics" που προσπαθεί να δώσει απάντηση σε μία πτυχή ενός εξαιρετικά ακανθώδους ερωτήματος. 

Το ερώτημα διατυπώνεται ως εξής:

Η "θρησκεία" του Θανάτου (2).

Μετά την "θρησκεία" της Γονιμότητας έρχεται...

2. Η "θρησκεία" του Θανάτου.

Σύμφωνα με αυτή ο κόσμος είναι ατελής, κακός και διεφθαρμένος και μόνο μέσω του θανάτου μπορεί κανείς να βιώσει την πραγματική ευτυχία και ολοκλήρωση που συχνά έρχεται μέσω της ένωσης με κάποιον θεό. Πολλές πραγματικές θρησκείες στηρίζονται ακριβώς πάνω σε αυτήν την ιδέα η οποία πηγάζει από τον πανάρχαιο φόβο του ανθρώπου για τον θάνατο. Η γνώση ότι κάποια μέρα θα πεθάνουμε μας είναι αβάσταχτη και γι' αυτό αναγκαζόμαστε να εφευρίσκουμε ένα σωρό λόγους που μετατρέπουν το αναπόφευκτο του θανάτου σε κάτι το ευτυχές. 

Η "θρησκεία" της γονιμότητας (1)

Εχετε παρατηρήσει πως πολλές φορές κάνουμε πράγματα χωρίς να έχουμε σκεφτεί το λόγο αλλά, έτσι κι αλλιώς, τα θεωρούμε τόσο σημαντικά που δεν μας περνάει καν από το μυαλό ότι μπορεί να μην τα κάναμε; Έχετε παρατηρήσει πως συχνά "κολλάμε" σε πράγματα που θεωρούμε ότι είναι "το σωστό" χωρίς να ξέρουμε κι εμείς ακριβώς το γιατί;

Ο μπλόγκερ Joshua Kennon προτείνει τη θεωρία ότι υπάρχουν ορισμένες συμπεριφορές που λειτουργούν σαν τελετουργικό, δηλαδή οι άνθρωποι τις θεωρούν εξαιρετικά σημαντικές και τις αναπαράγουν συνεχώς και χωρίς αμφιβολία με τον ίδιο τρόπο που εκτελούν τις θρησκευτικές τελετουργίες που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση γιατί είναι η εντολή κάποιου θεού. Πρόκειται, δηλαδή, για κάποιου είδους άτυπες "θρησκείες" (cults) που, αν και δεν έχουν απαραίτητα θρησκευτικό υπόβαθρο, θεωρούνται εξίσου σημαντικές και απαράβατες.

Ο Joshua Kennon διακρίνει 7 τέτοιες "θρησκείες".

Η κοκορόκοτα. Νο 2 (Ψυχολογία)

Γυναίκα ή άντρας; Κότα ή κόκορας; Τι γίνεται όταν έχεις λοφίο και ουρά, γουστάρεις τις κότες αλλά σου αρέσει να κλωσάς αυγά; Κι αν είσαι κότα και κάθε πρωί σε δέρνουν γιατί ανεβαίνεις στο φράχτη και λαλάς; Μην ανησυχείς. Δεν είσαι του γιατρού. Έρχεται ο Ζυμαρούλης για να εξηγήσει τα πάντα και να σε κάνει να αισθανθείς καλύτερα.

Η κοκορόκοτα. Νο 1 (Βιολογία)

Το λοφίο κάνει τον κόκορα ή η ουρά; Η κότα είναι κότα ή πουλάδα; Αν αυτές οι καυτές ερωτήσεις δεν αφήνουν ούτε εσάς να κοιμηθείτε τα βράδια μη φοβού! Έρχεται η επιστήμη να σας πει με ακρίβεια τι είδους κοτόπουλο είστε κι εσείς.

Τι; Ξέρετε πολύ καλά τι κοτόπουλο είστε; Ναι, καλά. Έτσι νόμιζε και ο 66χρονος μέχρι που πήγε στον γιατρό για ένα άσχετο θέμα υγείας και μετά από μία εξέταση ρουτίνας έμαθε ότι τελικά ήταν γυναίκα!

Ποιος φοβάται το κορίτσι;

 Η κλασική θεώρηση του αρσενικού και του θηλυκού θέλει το πρώτο να είναι κυρίαρχο και δυναμικό ενώ το δεύτερο κοινωνικό και συναισθηματικό. Παρά το γεγονός, όμως, ότι αυτή η άποψη είναι γενικά αποδεκτή παρατηρούμε το εξής παράδοξο:

Η αρρενωπότητα είναι δύναμη, κυριαρχία και επιβολή, αλλά η θηλυκότητα είναι … τρομακτική!

Οι περισσότεροι άντρες αποφεύγουν να συσχετίζονται με οτιδήποτε θηλυκό γιατί

Εσύ έμεινες στο shelfie;

Και μετά από όλες αυτές τις φάτσες που φάγαμε στη μάπα τόσα χρόνια μάλλον ήρθε η ώρα που θα τρώμε στη μάπα βάζα, κομοδίνα, κάλτσες και ύποπτα φαγητά και όλα αυτά γιατί το selfie κάνει επιτέλους στην άκρη για χάρη του -όπως και να το κάνουμε- πιο Ρενέ Μαγκρίτ shelfie.

Η νέα τρέλα που κάνει θραύση στο ίντερνετ είναι να βγάζει κανείς φωτογραφίες, όχι τον εαυτό του, αλλά

Το θηλυκό στα έργα αντρών συγγραφέων

 Το ότι συνήθως υπάρχουν σημαντικές δυσκολίες στην απεικόνιση του αντίθετου φύλου όταν γράφουμε είναι γνωστό. Όπως, επίσης και ότι μοιραία θα υπάρχουν, έστω και για δραματουργικούς λόγους, αποκλίσεις από την πραγματικότητα. Εκείνο, όμως, που μου έκανε μεγάλη εντύπωση διαβάζοντας τα κείμενα πολλών αντρών συγγραφέων (όχι αποκλειστικά Ελλήνων) είναι ότι, ενώ υπάρχουν ένα σωρό γυναικεία αρχέτυπα/πρότυπα που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει σε μία ιστορία, οι περισσότεροι χρησιμοποιούν σχεδόν αποκλειστικά μόνο δύο: την Εύα και την Λίλιθ.

Πουτ δε τακούν ντάουν σλόουλι

Η αστυνομία του φύλου είναι εδώ και είναι εδώ για ΕΣΕΝΑ!

Ακόμα να βρεις γυναίκα, ρε;

Το τι πρεμούρα πιάνει τους δεσμευμένους/παντρεμένους να “νοικοκυρέψουν” τους ελεύθερους φίλους τους νομίζω ότι είναι γνωστό σε όλους. Μπορεί να είναι, όπως λένε, “για το καλό τους” ή μπορεί και να είναι για το καλό των δεσμευμένων που, παραδόξως (ή όχι και τόσο), έφεραν τα πάνω κάτω μέχρι να βρουν το “έτερο ήμισυ” και από τότε παραπονιούνται συνέχεια για τα βάρη της δέσμευσης. Σε ποια κατηγορία άραγε ανήκουν; Σε εκείνους που απλώς γουστάρουν να παραπονιούνται συνέχεια (γνωστοί και ως “τραβάτε με κι ας κλαίω”) ή στους πραγματικά άτυχους που βρέθηκαν μπλεγμένοι; (ας πρόσεχαν)

Αρκετά καλός για αγόρι!

Υπάρχουν πολλοί που παραπονιούνται ότι το σχολείο είναι φτιαγμένο για τα κορίτσια καθώς απαιτεί και επιβραβεύει ικανότητες στις οποίες κατά κανόνα είναι καλύτερα τα κορίστια όπως η γλωσσική ικανότητα, η συνεργασία, η κοινωνική προσαρμογή, κ.λ.π. αλλά σίγουρα δεν φαντάζονται ότι υπάρχουν σεξιστικές απαιτήσεις σε βάρος των αγοριών.

Δείτε την εξωφρενική περίπτωση του μικρού από τις ΗΠΑ που απλώς έκανε το λάθος να είναι αγόρι.

Άντρας ή γυναίκα;

Το μοντέλο Erika Linder ποζάρει σαν άντρας και σαν γυναίκα εξίσου επιτυχημένα. Μπορείτε να καταλάβετε από τις φωτογραφίες που ακολουθούν αν είναι γυναίκα;