Που είναι οι γυναίκες;

Στο προηγούμενο άρθρο έγραψα για το απλούστατο τεστ Bechdel που μπορεί (υπό προϋποθέσεις) να αποκαλύψει τον βαθμό στον οποίο παρουσιάζονται αντιπροσωπευτικά οι γυναίκες σε μία ιστορία. Κι όμως, όσο απλό κι αν είναι το τεστ Bechdel, οι μισές τουλάχιστον ταινίες αποτυγχάνουν να το περάσουν. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Μαρκ Χάρις αν ήταν υποχρεωτικό να περάσουν το τεστ Bechdel οι ταινίες τότε οι μισές υποψηφιότητες για όσκαρ του 2009 θα βρίσκονταν σε κίνδυνο.

Τι συμβαίνει και το Χόλιγουντ δεν προωθεί τις ταινίες με ουσιαστικούς γυναικείους ρόλους;

Μα τι λένε μεταξύ τους;

Το πρόβλημα

Αν ένας εξωγήινος που δεν είχε καμία ιδέα από ανθρώπους παρακολουθούσε τις ταινίες μας ή διάβαζε τα βιβλία μας (ανάμεσα σε άλλα συμπεράσματα) θα κατέληγε στην άποψη ότι οι γυναίκες είναι σημαντικά λιγότερες από τους άντρες. Στην λογοτεχνία και τον κινηματογράφο κατά μέσο όρο οι αρσενικοί χαρακτήρες είναι διπλάσιοι από τους θηλυκούς. Στην πραγματικότητα οι γυναίκες αποτελούν το μισό του ανθρώπινου πληθυσμού και αριθμούν δισεκατομμύρια. 

Επίσης, συνήθως οι ρόλοι των χαρακτήρων που παίζονται από γυναίκες είναι κατά κανόνα υποστηρικτικοί και δευτερεύοντες επιτρέποντας στους αρσενικούς χαρακτήρες να αναλάβουν ηγετικό ρόλο στην υπόθεση και να ασχοληθούν με τα "σημαντικά" πράγματα. Οι γυναίκες στην μυθοπλασία συνήθως είναι θύματα, δολοφονούνται, απάγονται ή χρειάζονται σώσιμο (από έναν άντρα). Αν έχουν πιο ενεργητικό ρόλο τότε ή ερωτεύονται (έναν άντρα) ή είναι ο "κακός" της ιστορίας που στο τέλος ηττάται.

Η Οδύσσεια Μιας Περιφρονημένης Μυελίνης! (Μια αληθινή ιστορία πόνου με happy end!)

 (Προσοχή: Η ιστορία που ακολουθεί είναι αληθινή. Τα ονόματα δεν έχουν αλλαχθεί για την προστασία κανενός. Ενδέχεται να περιλαμβάνει και τοποθέτηση προϊόντων.)

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα φτωχό πλην τίμιο μονωτικό υλικό που το έλεγαν Μυελίνη. Κάθε πρωί ξύπναγε από τα χαράματα και πήγαινε να βγάλει το μεροκάματο σαν παιδί για όλες τις δουλειές για να μπορούν να κάνουν τη σπουδαία δουλειά τους τα golden girls, οι Νευρώνες (γνωστές και ως Νευρικές Ίνες γιατί ήταν πολύ νευρικές), που δεν έπρεπε επ' ουδενί να ενοχληθούν από ποταπές και ασήμαντες ενοχλήσεις όπως, π.χ. αποστολή αλληλογραφίας, ψήσιμο καφέ, πληρωμή ΔΕΚΟ και σφουγγάρισμα των γραφείων. Όλα αυτά τα έκανε αδιαμαρτύρητα η μικρή και περιφρονημένη Μυελίνη, ντυμένη σε κάτι γκρίζα κουρέλια, γιατί σιγά μην την πληρώνανε να αγοράσει ρούχα της προκοπής, και δεν έβγαζε κιχ (ας όψεται η κρίση), ούτε κι όταν της κακομιλούσανε και της φέρονταν άσχημα οι κομψές καριερίστριες Νευρικές Ίνες που δεν ήταν νευρικές μόνο στο όνομα.

Μια μέρα, εκεί που όλα κυλούσαν όπως συνήθως, συνέβηκε κάτι πολύ παράξενο.

Όταν το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον σου

«Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις» έγραψε ο Paulo Coello αλλά στην πράξη συχνά νιώθουμε ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Είναι ακριβώς την ημέρα που αποφασίζουμε να ξεκινήσουμε δίαιτα που έρχονται επισκέψεις με ένα ταψί γαλακτομπούρεκο. Όταν αποφασίζουμε επιτέλους να χρησιμοποιήσουμε τον διάδρομο γυμναστικής που αγοράσαμε από το τελεμάρκετινγκ, παθαίνει βλάβη. Όταν ξεκινάμε να γράψουμε το βιβλίο μας, το μωρό παθαίνει κολικό. Όταν θέλουμε να διαβάσουμε για τις εξετάσεις, το αγόρι μας μάς παρατάει.

Μα τι πρόβλημα έχει επιτέλους αυτό το σύμπαν;

Πέντε λεπτάκια ακόμα, μαμά.

Έχετε ονειρευθεί ότι θα γράψετε το επόμενο ΜΕΓΑΛΟ ΒΙΒΛΙΟ αλλά προς το παρόν κοιτάζετε μια άδεια σελίδα; Ονειρεύεστε να αποκτήσετε το σώμα των ονείρων σας αλλά το αμέσως επόμενο λεπτό ανοίγετε άλλο ένα σακουλάκι πατατάκια μπροστά στην τηλεόραση; Θέλετε να γυρίσετε όλον τον κόσμο αλλά μέχρι σήμερα έχετε πάει μόνο ως το χωριό σας; Τι να φταίει άραγε;

Ο Steven Pressfield, συγγραφέας του «Gates of Fire», φαίνεται ότι πάσχει κι αυτός από τα ίδια σύνδρομα όπως ο υπόλοιπος κόσμος και γράφει το πώς εκείνος πολεμάει καθημερινά όλα όσα τον εμποδίζουν να αποκτήσει τη ζωή που επιθυμεί.

Σύμφωνα με τον Steven Pressfield στο βιβλίο του «The War of Art» ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου, το ίδιο το Κακό προσωποποιημένο, είναι …

Ακούει κανείς; (Και ποιος δίνει δεκάρα;)

Η περίφημη εξίσωση του Ντρέικ (αν θέλουμε να την δούμε αισιόδοξα υποθέτοντας ότι η έλλογη ζωή είναι κάτι κοινό στο σύμπαν) υπονοεί ότι υπάρχουν αμέτρητοι εξωγήινοι πολιτισμοί εκεί έξω με τους οποίους θα μπορούσαμε κάποια στιγμή να επικοινωνήσουμε. Φυσικά, υπάρχει πάντα το Παράδοξο του Fermi που μας κόβει τα φτερά και μας κάνει να αναρωτιόμαστε "Ναι, αλλά που έχουν πάει όλοι;" Αν είναι τόσοι πολλοί οι "άλλοι" γιατί οι ουρανοί μας δεν είναι γεμάτοι διαστημόπλοια;

Όπως και να έχει το πράγμα η ύπαρξη ή μη εξωγήινων πολιτισμών είναι ένα τεράστιο μυστήριο προς το παρόν και πολλοί φοβούνται ότι δεν θα το απαντήσουμε ποτέ με σαφήνεια. Στο κάτω κάτω, όσο δεν καταφέρνουμε να επικοινωνήσουμε με κάποιον "άλλον" απλά δεν μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την ύπαρξη του. Αλλά, κυρίως, δεν μπορούμε και να την αποκλείσουμε. Αυτό, όμως, δεν εμποδίζει τους ανθρώπους να ελπίζουν και να προσπαθούν να ανακαλύψουν κάποια εξωγήινη μορφή έλλογης ζωής. Από την δεκαετία του '60 που η ανθρωπότητα απέκτησε επαρκή τεχνολογία, στήνουμε τεράστια ραδιοτηλεσκόπια και στέλνουμε εξερευνητικά σκάφη και μηνύματα φιλίας στο διάστημα. Προσπαθούμε να στείλουμε, αλλά κυρίως να λάβουμε κάποιο σημάδι τεχνητής προέλευσης που θα μας αποδείξει μια και καλή ότι δεν είμαστε μόνοι.

Γιατί, όμως, εμείς οι άνθρωποι νοιαζόμαστε τόσο πολύ για αυτό; Τι είναι εκείνο που μας κάνει, παρά τα αμέτρητα πρακτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στον πλανήτη μας, να επιθυμούμε τόσο βαθιά την επικοινωνία με κάποιον άλλον;

Σβήσε τα φώτα! Δεν βλέπω!

Όλοι όσοι ζούμε σε μεγάλες πόλεις, έχουμε συνηθίσει να κοιμόμαστε κάτω από άδειους και κιτρινογκρίζους νυχτερινούς ουρανούς και νομίζουμε ότι το βράδυ υπάρχουν μόνο ελάχιστα άστρα και αυτά εφόσον ο καιρός είναι καλός. Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε ότι κάθε βράδυ χάνουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μία από τις πιο φαντασμαγορικές παραστάσεις της φύσης: τον νυχτερινό ουρανό!

Ο αστροφωτογράφος Mark Gee, με αφορμή την Παγκόσμια Εβδομάδα Νυχτερινού Ουρανού φτιάχνει ένα μικρό βίντεο με τη μαγεία του ουρανού το βράδυ και μας δείχνει τι χάνουμε.

Σε καλό μας τα γέλια!

Όλοι το κάνουμε και όλοι το απολαμβάνουμε. Ακόμα και τα ζώα. Το γέλιο μας συνδέει, ενισχύει τους δεσμούς μας και μας καθησυχάζει, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και το μεγαλύτερο μυστήριο. Για ποιό λόγο γελάμε; Ο κάθε κωμικός μπορεί να διαβεβαιώσει ότι δεν γελάμε όλοι με τα ίδια πράγματα και στις ίδιες συνθήκες. Τι είναι αυτό, λοιπόν, που μπορεί να θεωρηθεί αστείο;
Η ψυχολόγος Patricia Keith-Spiegel προσδιορίζει τους λόγους για τους οποίους γελάμε:

Στ' άστρα κι ακόμα παραπέρα!

Πόσοι άνθρωποι χρειάζονται για να αποικήσουν έναν πλανήτη; 

Όχι, δεν πρόκειται για σπασικλοανέκδοτο αλλά για άρθρο του "Popular Mechanics" που προσπαθεί να δώσει απάντηση σε μία πτυχή ενός εξαιρετικά ακανθώδους ερωτήματος. 

Το ερώτημα διατυπώνεται ως εξής:

Η "θρησκεία" του Θανάτου (2).

Μετά την "θρησκεία" της Γονιμότητας έρχεται...

2. Η "θρησκεία" του Θανάτου.

Σύμφωνα με αυτή ο κόσμος είναι ατελής, κακός και διεφθαρμένος και μόνο μέσω του θανάτου μπορεί κανείς να βιώσει την πραγματική ευτυχία και ολοκλήρωση που συχνά έρχεται μέσω της ένωσης με κάποιον θεό. Πολλές πραγματικές θρησκείες στηρίζονται ακριβώς πάνω σε αυτήν την ιδέα η οποία πηγάζει από τον πανάρχαιο φόβο του ανθρώπου για τον θάνατο. Η γνώση ότι κάποια μέρα θα πεθάνουμε μας είναι αβάσταχτη και γι' αυτό αναγκαζόμαστε να εφευρίσκουμε ένα σωρό λόγους που μετατρέπουν το αναπόφευκτο του θανάτου σε κάτι το ευτυχές.